MOEDER ZIJN :

is liefhebben,
geloven in het leven en het goede,
antwoorden op vele vragen
en dromen kunnen raden,
bewonderen, begeesteren,
zien groeien en ontluiken.

Moeder zijn :
is veel zien en nog meer zwijgen,
vertrouwen op de toekomst
jong heimwee kunnen verbergen
en goede wegen kennen.

Moeder zijn :
is kinderen grootbrengen,
bevrijden uit angst en kleinheid.

Moeder zijn :
is loslaten, op weg zetten
en laten gaan.

Moeder zijn :
is een stukje van de schepping
weer bij de Schepper brengen.

Moeder zijn :

Moeder worden is één van de meest ingrijpende gebeurtenis in een vrouw haar leven.
Rond moederschap hoor ik meestal zoiets als : een gelukzalig gevoel op, tederheid, liefde, openbloeien, een gevoel van intens geluk en onbeschrijflijke vreugde, echte liefde voor... en zelfs verliefdheid op dat kleine wezentje, fierheid, verwondering, tevredenheid, een ontspannen en bevrijd gevoel, een gevoel van belangrijk zijn en nodig zijn. Moeder worden wordt in de maatschappij omschreven als zweven op een roze wolk.
Wie zwanger is, zit op een roze wolk. Wie bevallen is, bevindt zich met het nieuwe kindje in de zevende hemel. Kortom : moederschap is zowat het hoogste geluk dat een vrouw kan overkomen.
Natuurlijk is het een unieke ervaring om kinderen te krijgen en op te voeden, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar het moederschap is niet één langgerekte roze wolk en kent af en toe ook flink wat schaduwkanten.
Zwangerschap, bevallen en de eerste maanden met de baby kunnen zwaar tegenvallen. Het is bepaald niet altijd rozengeur en maneschijn. Een baby krijgen is een van de meest eenzame, fysiek ingrijpende, onvoorspelbare ervaring die je kunt bedenken. Soms is moederschap helemaal geen roze wolk maar een uitputtingsslag, met naast gevoelens van vreugde en hoopvolle verwachtingen, gevoelens van falen, angst, kwetsbaarheid en woede. En soms zijn vrouwen bang om voor een ‘slechte moeder’ te worden aanzien.
Moeder zijn is een belangrijke job en je krijgt niet de mogelijkheid om terug te krabbelen.

Zo kreeg ik het volgende verhaal van een moeder te horen :

“Zodra onze baby gezond en wel geboren was, was mijn man dolblij, maar ik voelde niets. Het kind werd op mijn buik gelegd en ik vond bet een vies, glibberig geval. Ik moest zeker wennen aan de baby. De eerste 5 dagen werd bet kind verzorgd en toen ik zelf mocht beginnen, brak bet zweet me uit. Als ik brood ging snijden, flitste bet door me been dat ik met dit mes de baby kon doden. Ik werd gek van angst. Bij ieder scherp voorwerp dat ik zag, deinsde ik achteruit om die vreselijke gedachte maar voor te blijven, maar intussen was die er toch al. Als ik bet kind in bet badje deed, kon ik haar plotseling op bet bed gooien uit angst dat ik haar onder water zou duwen en zou laten stikken. Ik weet me geen raad van schrik, van paniek, van angst en schuldgevoel. Niemand mag weten hoe slecht ik ben. Ook mijn man niet. Volkomen alleen worstel ik de dagen door en ik weet zeker dat ik gek bent. Vooral dat zwijgen is zo erg. Ik draag een levensgevaarlijk geheim bij me en niemand die bet mag horen”.

Deze vrouw is niet gek, en waarschijnlijk heeft zij heus ook wel heel intens naar haar kindje verlangd. Deze vrouw heeft een PPD ! Voor haar is er geen roze wolk, maar de prille moederschap is een loodgrijs wolkendek geworden.